Na kłopoty… zielony orzech

Orzech włoski, nazywany jest także królewskim(Juglans regia), choć w Polsce ta ostatnia nazwa właściwie nigdy się nie przyjęła. O orzechu tym mówimy „włoski”, choć z Włochami niewiele ma wspólnego. Przywędrował bowiem do nas z krainy zwanej Wołoszczyzną. Dlatego zwany był „wołoski”, a dopiero później stał się orzechem „włoskim”. Ten sam orzech nosi różne nazwy w różnych krajach. W Anglii znany jest pod nazwą orzecha perskiego lub angielskiego, we Włoszech to orzech biały, a w Rosji – grecki. Na terenie Ameryki Północnej występuje odmiana tego orzecha zwana orzechem czarnym (Juglans nigra). Ta nazwa pochodzi od koloru kory drzewa, która jest niemalże czarna. Niedojrzałe owoce orzecha włoskiego i czarnego mają kolor zielony.

To właśnie one, stosowane do dziś, wykorzystywane były w medycynie ludowej już w starożytnej Persji, Grecji i Chinach.

Owoce te znane są bowiem z właściwości przeciwpasożytniczych (pozwalają zwalczyć m.in.: owsiki, glisty, tasiemce), przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych. Pomagają w usuwaniu z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii. Od dawna używano ich też w celu regulacji pracy układu pokarmowego, w kurowaniu nieżytów żołądka i jelit, niestrawnościach,nadmiernej fermentacji jelitowej oraz przy wzdęciach. W medycynie ludowej stosowane były także jako środek czyszczący krew.

Najważniejszym aktywnym składnikiem niedojrzałych owoców orzecha jest juglon, organiczny związek chemiczny występujący także wświeżych liściach i korze drzewa. Juglon jest jednym z najsilniejszych związków antyseptycznych znanych w przyrodzie. W miarę dojrzewania owoców i wysychania liści zawarty w nich juglon zanika.

Juglon należy do związków słabo rozpuszczalnych w wodzie, natomiast jest dobrze rozpuszczalny w alkoholu. Jednak nalewka zrobiona na spirytusie jest małowartościowa, ponieważ następuje w niej denaturacja białka, czyli zmiany w strukturze prowadzące do utraty aktywności biologicznej produktu.

Zielona łupina orzecha doceniana jest jako bogate źródło różnych naturalnych związków bioaktywnych o doskonałych właściwościach przeciwutleniających. Dzięki dużej zawartości flawonoli ma właściwości antyoksydacyjne i przeciwzapalne. Ale na tym nie kończy się gama jej pozytywnych oddziaływań na organizm. Jest ona również cennym źródłem polifenoli o właściwościach hamujących proces starzenia się komórek i łagodzących stany zapalne.

Według medycyny ludowej bardzo korzystnym połączeniem jest jednoczesne zażywanie wyciągu z orzecha z wyciągiem z piołunu i goździków. Dzięki temu uzyskujemy efekt synergii, albowiem działanie oczyszczające i przeciwrobacze ekstraktu zielonego orzecha zostaje wzmocnione.

Produktów tych jednak nie należy przechowywać zmieszanych, a łączyć je można dopiero tuż przed spożyciem. Tylko w takiej ilości jaka ma być zażyta jednorazowo.

Zakres stosowania ekstraktu z orzecha zielonego rozciąga się także na zabiegi kosmetyczne. Wyciągi alkoholowe mogą być użyte do płukania włosów w celu zatuszowania siwizny. Uważa się także, że przecieranie skóry ekstraktem z zielonego orzecha zmniejsza objawy cery trądzikowej.

Jednym słowem, orzech jest dobry na wszystko.

Liliann Kristinn Elmborg

Bibliografia

Zamieszczone w artykule informacje bazują na opracowaniach naukowych, między innymi:

Hamdollah Delaviz, Jamshid Mohammadi, […], and Naser Farhadi, A Review Study on Phytochemistry and Pharmacology Applications of Juglans Regia Plant

Liliann Kristinn Elmborg – autorka książek: Skuteczne kuracje oczyszczające, Do zdrowia bez tabletek, Sekrety kuracji oczyszczających. Zarówno w kraju, jak i za granicą, prowadzi prelekcje na temat medycyny naturalnej.

Email: LiliannElmborg@gmail.com

__________________________________________________________