Syndrom Alicji w Krainie Czarów

Alicja z Krainy Czarów przy pomocy magicznych ciasteczek i mikstury mogła się zmieniać w taki sposób, aby móc oglądać świat z różnych perspektyw. Odbierała świat jako zmniejszony, czyli mikropsyjny, albo znacznie większy – makropsyjny. Dotyczy to przedmiotów jak i odległości między przedmiotami.

Zespół Alicji w Krainie Czarów

Zespół Alicji w Krainie Czarów może objawiać się w różny sposób. Bardzo często dotyczy zagubienia, a może nawet depersonalizacji. Najczęściej dotyka dzieci w wieku od 5 do 10 lat. Dotyczy pewnej aury i sfery życia. Dotyka wartości, która w obszarze rodziny jest powiększana, maksymalizowana.

Z drugiej strony ocena typu „jesteś nic nie wart”, może wpływać na zminimalizowanie własnej osoby, obniżenie wartości do minimum. Jest to problem natury psychologicznej, dotyczy szerokiego spektrum postrzegania. Począwszy od postrzegania własnego ciała, jak i rzeczywistości.

Problem ten może dotyczyć zaburzeń czasu i przestrzeni, czy też postrzegania świata w ogóle. Wszystko sprowadza się do tego, kim jesteś dla siebie i dla świata. Zespół został po raz pierwszy opisany w 1952 r. przez Lippmana. W 1955 r. amerykański psychiatra (Todd) opisał syndrom Alicji w Krainie Czarów jako przypadek z pogranicza neurologii, psychiatrii i psychologii. Obserwacje pokazały przypadek funkcjonowania dziecka w tak zwanym magicznym świecie, opisane w książce Lewisa Carrolla. Dziewczynka bardzo dobrze funkcjonuje z jednej strony w świecie nienaturalnie mikroskopijnym, a następnie w zaskakująco olbrzymim.

Zaobserwowano również, że u około 15 proc. pacjentów ze zdiagnozowanymi przewlekłymi migrenami również występował ten syndrom. Angielski psychiatra John Todd zanotował takie obserwacje u swoich pacjentów.

Objawy syndromu Alicji

Do charakterystycznych objawów syndromu Alicji w Krainie Czarów zalicza się:

• makropsje – wrażenie zwiększania się przedmiotów,
• mikropsje – wrażenie zmniejszania się przedmiotów,
• teleopsje – oddalanie się przedmiotów,
• pelopsje – zbliżanie się przedmiotu.

Według najnowszych badań, u około 48 proc. pacjentów syndrom ten to objaw dotyczący infekcji wirusem Epsteina-Barra. U około 11 proc. współwystępuje on z migrenowymi bólami głowy. Iluzja tych objawów jest o tyle ważna, iż może być pierwszym symptomem do obserwacji w kierunku chorób neurologicznych.

Nieprawidłowości w zakresie percepcji wzrokowej, schematu własnego ciała, poczucia czasu i przestrzeni powinny być wnikliwie, szczególnie obserwowane. Odpowiedzi organizmu na anomalie wyładowań elektrycznych w mózgu (np. EEG) mogą być bardzo uciążliwe. Mogą wymagać bardzo specjalistycznych badań neurologicznych.

Świat dziecka

Świat widziany oczami dziecka nie zawsze odzwierciedla jego świat własny. Może być zwierciadłem dążeń oczekiwań i postaw rodzicielskich. Dziecko kształtuje swoją dojrzałość, słuchając, obserwując i naśladując swoich rodziców. Tożsamość dziecka jest ważna w uzyskaniu dojrzałości pełnej jako osoby dorosłej.

Słuchaj, patrz i obserwuj, co twoje dziecko sygnalizuje. Jeśli dziecko fantazjuje, to staraj się umiejętnie rozgraniczać jego realne potrzeby od wyimaginowanych. Nie minimalizuj ich ani nie maksymalizuj. Twoje dziecko powinno żyć w realnym, praktycznym świecie. Każdego dnia powinno odkrywać, co ono znaczy w tym świecie, jakie jest jego miejsce.

Otaczająca przestrzeń jest mozaiką kształtów, kolorów, dźwięków, wartości norm i zasad. Jeżeli matryca odbioru wrażeń, jaką reprezentują rodzice, jest stabilna, skonfigurowana i adekwatna, to jest to pakiet dojrzałego, zdrowego i dorosłego życia dziecka.

Dziecko jest odbiorcą przekazów własnych rodziców. Ważne jest to, by w życiu było samodzielne i realizowało własne potrzeby i zadania w poczuciu sensu własnego życia.

Drogi Rodzicu! Nigdy nie zmuszaj, często proponuj, podawaj przykłady, rozświetlaj drogi i pomagaj rozwiązywać problemy. Każdy mały człowiek będzie kiedyś dużym osobnikiem w pełni zintegrowanym z samym sobą. Postrzegaj swoje dziecko jako samodzielnego człowieka, który będzie musiał zmierzać się ze swoim życiem. Nawet jeśli już wszystko będzie wydawało się nie do pokonania, wkrótce nadejdzie jakieś rozwiązanie. Jeżeli będziesz spokojnym rodzicem, to przekonasz się, że jeśli zaistnieje taka potrzeba, osobiście doświadczysz pomocy ze strony swojego dziecka. Mądrze wychowuj, uczciwie oceniając możliwości swojego dziecka, a sam sobaczysz i przekonasz się, że córka czy syn zdobędzie taki kierunek życiowy, że nigdy nie zabłądzi, ani nie straci sensu swojego osobistego życia.