Agnieszka Madej-Uhl

Półtora roku motyli – biologia zakochania i jej pułapki

Kiedy spotykasz partnera, który jest idealny dla ciebie na ten moment życia, twój umysł produkuje hormony. Dopamina, oksytocyna, serotonina. Ten koktajl ma jeden cel: sprawić, żebyś została z tym człowiekiem wystarczająco długo, żeby pojawić się mogło potomstwo.

I przez półtora roku, czasem do dwóch lat, żyjesz we mgle. Są motyle w brzuchu, są skrzydła, jest przekonanie, że to ten jedyny. Cokolwiek ktokolwiek by mówił na temat tej osoby, ty nie słyszysz i nie widzisz. Bo działa biologia.

Umysł się wyłącza

Biochemia organizmu funkcjonuje tak, że spotykamy idealnego partnera z perspektywy naszej podświadomości i jesteśmy ślepi na wszystko, co mogłoby zakłócić ten obraz. Przyjaciele mogą mówić, że coś jest nie tak, rodzina może wyrażać wątpliwości, ale ty tego nie słyszysz.

Miałam klientkę, która przyszła z pytaniem o męża. Przez ponad 20 lat szukała odpowiedzi, dlaczego jej małżeństwo jest pasmem bólu i łez. Życie, które miało być lekkie i pełne miłości, stało się ciężkim kawałkiem chleba. Co się stało? Hormony zakochania się skończyły. A ona została z człowiekiem, którego tak naprawdę dopiero zaczęła poznawać.

Dlaczego akurat on?

Partnerzy dobierają się przez brak – brak tego, czego u siebie nie masz. Szukasz kogoś, kto uzupełni tę dziurę, którą nosisz w środku. I znajdujesz. Ta osoba nie jest przypadkowa. Pasuje do wzorca z twojego dzieciństwa. Do tego, jak wyglądał związek twoich rodziców, do emocji, które znasz. Są konkretne parametry, na które reaguje mózg. To, jak mówi, to, czego nie mówi, jak się zachowuje. Wszystko jest sparametryzowane po doświadczeniach z dzieciństwa i przekazywane w genach. Spotykamy partnera na pewien etap, na pewne doświadczenia. Nie interesuje cię każdy mężczyzna, którego spotkasz. Twój umysł skanuje i wybiera tego, który pasuje do wzorca.

Biologicznie to jest najlepszy partner dla ciebie, bo jeżeli biologicznie nie byłoby dopasowania na poziomie genetycznym, na poziomie tego, czego twoje serce gdzieś tam pragnie, to tego porozumienia by nie było. Możesz mieć różną historię ze swoim partnerem, możesz być w różnym miejscu w życiu, ale to właśnie on był idealnym partnerem na to doświadczenie, które masz.

Półtora roku

Hormony się kończą, organizm przestaje produkować te substancje, które utrzymywały cię w związku. I spadasz na ziemię. Czasem bardzo mocno. Widzisz partnera takim, jakim jest naprawdę. A on jest dokładnie taki, jakiego wybrałaś, z tą różnicą, że teraz widzisz to bez różowych okularów.

Nawet jeżeli masz w pamięci wszystkie obejrzane disneyowskie bajki i w nich historia kończy się: „żyli długo i szczęśliwie”, to nie zawsze tak jest. Bo poznając partnera, który jest wybrany przez twój umysł, zaakceptowany jako idealny, dostajesz możliwość pójścia dalej w ewolucji. Biologicznie patrząc, masz do zrealizowania konkretne zadania, czyli sprawić, żeby twój ród przeżył dalej. I masz dwie opcje. W pierwszej pozwalasz na chwilę refleksji i pytasz: skąd ten partner?, dlaczego te sytuacje?, co dostałam?, ile mnie to kosztowało? W drugiej – nie masz tej refleksji. Wtedy za chwilę przyjdzie następny partner, który zobaczy te same haczyki, rozpozna te same braki. I doświadczysz tej samej historii ponownie.

Ci sami ludzie w różnych opakowaniach

Umysł działa schematami. Dostarcza nam hormony, zachowania i emocje takie, jakie już zna. A zna to, co widziałaś jako małe dziecko – w jaki sposób twoi rodzice się zachowywali, jaką mieli relację.

To, jak zaczynasz nową rolę życiową, jak stajesz się żoną, pierwszą żoną, pierwszą matką, jest powieleniem tej, której doświadczyłaś, a była nią twoja mama. Czy chcesz, czy nie chcesz, to jest pierwsza rzecz, która zaczyna się dziać. Pierwszy sposób, w jaki umysł zaczyna produkować hormony, żeby poprowadzić cię przez to doświadczenie. Dlatego możesz świadomie szukać kogoś innego niż twój ojciec. A i tak znajdziesz mężczyznę, który w konfliktach zachowuje się tak samo. Bo umysł porusza się tylko po ścieżkach, które zna.

Ta historia już była

W Totalnej Biologii mówi się, że każda historia, której doświadczasz w swoim życiu, już kiedyś w rodzie była i się powtórzyła. Nawet jakby to było ukryte, w tajemnicy zakopane, twoja podświadomość wie, bo jest to zapisane na poziomie komórkowym i przekazane w genach. Biologiczny mechanizm ma zadanie sprawić, że przeżyjesz, że będziesz miała potomstwo, że dojdziesz do kolejnego etapu. Taka sztafeta rodowa, w której przenosimy cały czas tę samą pałeczkę doświadczeń.

Całe dorosłe życie masz na bazie tego, co było kiedyś. Na bazie traum i doświadczeń, które być może wtedy wydawały się małe, ale które wychodzą w konkretnym momencie. I nawet jeśli nie chcesz, one wyjdą i przyjdą.

Co z tym zrobić?

To, co jest zauważone, przestaje tobą rządzić, masz wtedy możliwość decyzji. Jeśli nie widzisz, nie chcesz widzieć, a 95 proc. ludzi tak żyje, to daje ten element zdziwienia, że znowu ci się coś przytrafia i że znowu jesteś w tej roli ofiary.

Żeby z tego wyjść, warto zainwestować uwagę w siebie, poznać, jakie masz konflikty biologiczne w swoim umyśle. Te nierozwiązane konflikty, które mogą się manifestować w sposobie biologicznym, wywołując specyficzne reakcje organizmu i specyficzne zdarzenia w twoim życiu. Rzecz w tym, że te historie nie muszą tak boleć. Nie muszą być tak drastyczne. Jeśli tylko pozwolisz sobie dowiedzieć się więcej na swój własny temat.

Półtora roku motyli to czas, który daje ci natura na to, żebyś została w związku. Co zrobisz, kiedy motyle wyfruną, zależy od ciebie. Możesz wejść w kolejny związek automatycznie, albo możesz się zatrzymać i zapytać: czyją historię powtarzam?