Dlaczego odpuszczenie to najlepsze, co możesz przekazać swojemu dziecku?

Wszystko dookoła kwitnie, pachną kwiaty, a w kalendarzu - Dzień Dziecka. Z każdej strony zalewają nas obrazki radosnych, wypoczętych kobiet, które w zwiewnych sukienkach piją ciepłą kawę, podczas gdy ich czyste dzieci bawią się w pełnej harmonii. Pełna sielanka. Ale w trakcie rozmów z moimi klientkami, w bezpiecznej i intymnej przestrzeni, ten piękny miesiąc czerwiec, a wcześniej maj z Dniem Matki, często pachnie czymś zupełnie innym: gigantyczną, niemal fizyczną presją, by zbliżyć się do wzorca mamy idealnej.

Dlaczego tak bardzo pragniemy dorównać do tego nierealnego obrazka i dlaczego to właśnie ten moment w roku tak mocno naciska nasze czułe punkty?

Biologia nie zna słowa „idealnie”, zna słowo „przetrwać”

Skąd w nas ta szaleńcza chęć dociągnięcia do perfekcji? Twój perfekcjonizm to nie jest wada charakteru ani wymysł współczesności, lecz genialny, stary jak świat program operacyjny.

W naturze bycie słabym, niewystarczającym lub odstającym od normy oznaczało ryzyko odrzucenia przez stado, a w czasach naszych przodków równało się to z pewną śmiercią. Twoja podświadomość uruchamia więc stary alarm: „Tylko będąc niezastąpioną i ogarniając wszystko bezbłędnie, zasłużę na swoje miejsce, bo inaczej mnie odrzucą!”. To jest biologia w najczystszej postaci.

Najlepsza decyzja z możliwych

W tym miejscu warto zatrzymać się przy fundamentalnej zasadzie, która jest filarem naszej pracy. W temacie matki kluczowe jest jedno: każda podjęta decyzja, każdy automatyczny odruch (twój, twojej mamy czy twojej babci) to ZAWSZE najlepszy wybór, jaki kobieta w danym momencie mogła podejmować. Kobiety opierają się na zasobach, które mają dostępne tu i teraz. W przeważającej większości decyzje te są całkowicie automatyczne i mają głęboki, biologicznie uzasadniony sens przetrwania.

Jeśli wczoraj krzyknęłaś, bo zupa zalała kuchenkę, a dziecko po raz trzeci wylało herbatę – twój układ nerwowy po prostu odciął się od racjonalnego myślenia, żeby uchronić cię przed całkowitym przeciążeniem systemu. To był twój najlepszy możliwy odruch obronny w tamtej sekundzie, jedyna droga, by ciało mogło zrzucić rosnące ciśnienie. Kropka. Nie ma tu miejsca na żadne poczucie winy.

Rodowy spadek, czyli dlaczego babcia prasowała skarpetki

Skąd jednak wzięła się u ciebie ta konkretna strategia radzenia sobie poprzez bycie zosią samosią? Wróćmy do naszych przodkiń.

Może sytuacja życiowa wymagała od twojej babci trzymania całego domu żelazną ręką i dbania o nieskazitelny porządek, bo to dawało jej chociaż iluzję kontroli w czasach, gdy świat dookoła był nieprzewidywalny i niebezpieczny. Może twoja mama udowadniała swoją wartość, pracując na dwa etaty i piorąc w nocy, bo w jej głębokim przekonaniu tylko bycie potrzebną i niezastąpioną gwarantowało przetrwanie rodziny.

One robiły to najlepiej, jak umiały. I przetrwały! A ty – jako wierna dziedziczka ich doświadczeń – niesiesz ten mechanizm w swoich komórkach. Twój umysł dostał w spadku jasny komunikat: „Zaciskaj zęby i nie odpuszczaj. To uratowało nasze prababki, uratuje i ciebie”.

Co na to ciało dziecka?

Dziecko jest niezwykle czułym barometrem stanu emocjonalnego matki. Kiedy ty stajesz na rzęsach, zaciskasz szczękę (często dosłownie – stąd to nocne zgrzytanie zębami!) i za wszelką cenę starasz się być bezbłędna, twoje dziecko nie widzi lśniącej podłogi. Ono czuje twoje potężne, wibrujące napięcie.

Kiedy maluch ma nawracające problemy skórne, uciążliwe wysypki czy alergie, w trakcie rozmów często zadajemy pytania: Czy mama nie czuje się oddzielona od samej siebie? Czy nie ma w niej potężnego konfliktu separacji pomiędzy tym, czego pragnie jej serce (świętego spokoju i odpoczynku), a tym, czego wymaga od niej narzucona, sztywna rola? Dziecko swoją skórą komunikuje: „Mamo, brakuje mi prawdziwego kontaktu z rozluźnioną tobą”.

Dziecko odgrywa to, co u ciebie nie zostało wypowiedziane. Pomaga ci zauważyć to, czego ty w swoim galopie nie masz czasu poczuć.

Porządki w głowie

Możesz dziś, z pełnym szacunkiem, spojrzeć na swoją mamę i babcię. Zobacz ich trud. Zrozum, że ich chłód, nadopiekuńczość czy surowy perfekcjonizm były ciężkim pancerzem, który uchronił wasz ród. Pokłoń się temu i podziękuj. A potem… weź głęboki oddech i uświadom sobie, że dzisiaj ten pancerz jest po prostu niepotrzebny. Nie ma już żadnego powodu, by udowadniać, że zasługujesz na miejsce w domowym stadzie. Odpuszczenie, pozwolenie sobie na błędy, na stertę naczyń w zlewie, na łzy bezradności – to jest właśnie udrażnianie tych starych rodowych schematów.

Najpiękniejszy prezent dla dziecka

Zdejmując z siebie ciężką zbroję ideału, przerywasz łańcuch. Wyświadczasz potężną przysługę kolejnym pokoleniom. Pokazujesz swoim dzieciom, że można żyć lżej, że można być kochanym nie za to, co się robi, ale po prostu za to, że się JEST. Udrażniasz im drogę do realizacji pięknego, spokojnego życia w zgodzie z własnym sercem.

Podaruj więc sobie wyrozumiałość. Jesteś dokładnie taką mamą, jakiej potrzebuje twoje dziecko. Wystarczająco dobrą. I to jest absolutnie wspaniałe.